Ben Bir İnsanım

Mahmut Memduh UYAN’ın BEN BİR İNSANIM başlıklı belgesel anlatısı, Ankara 1 No’lu Sıkıyönetim Mahkemesinde yaptığı savunmanın bir bölümünü oluşturuyor. Bu metin bir direnişin tanıklığı. İnsan onurunun, insan sevgisinin, dostluğun, arkadaşlığın, yoldaşlığın, et-kemik ve sinirin dayanma gücü üzerinde sınandığı bir deneyimin tanıklığı… Sartre’ın deyişiyle, “işkencecilere boyun eğmeyerek, o, insanlık adına büyük bir zafer kazandı… O, insanlar arasında insan kalabilmek için, doğal bir hak için en yüksek ücreti ödedi…” (J.P. Sartre, “Henri Alleg’in Yanıtı”) Yine Sartre 1958 Cezayir’inden söz ederken “Halka sürekli işkence yapılıyor. Bunu validen köylüye herkes biliyor, ama hiç kimse bu konuda konuşamıyor. Arada tek tük zayıf sesler yükseliyor… Fransa işgal altındaymışçasına suskun” diyordu ve durumu Nazi Almanya’sında Almanların bilmemezlikten duymamazlıktan gelmesine ve bunun onları sorumluluktan kurtarmadığına dikkat çekiyordu. “Saf değil, iğrenciz” diyordu. Sartre. “kaçış, dürüst olmama, yalnızlık, suskunluk bir suç ortaklığını yüklenmek anlamına geliyor.” Evet, susku içinde bir ülke… Duymazdan, bilmezden,görmezden gelme, kaçış,yılgı, küçüklükler…Bunlar da işlenen insanlık suçlarına en azından ahlaki açıdan suç ortaklığı anlamına gelmiyor mu? Daha önce, kimi kuramsal-felsefi kitaplarımızla, belgesel anlatı ve yeni sesler gibi dizilerimizle ülkemizdeki insan hakları mücadelesine katkıda ve dayanışma içinde bulunmağa çalışmıştık. Bu çabamızı BEN BİR İNSANIM ile sürdürüyoruz. Onlar, bu direniş ve onur sınavını herkes için verdi. Onları yalnız bırakmayın! Bu çığlığa kulak verin! (Önsöz’den)